Welkom bij Mannetjes.Net

Out of our comfort zone.
Na de geslaagde trip van 2008, wilde Marko de Noordkaap in. In 2007 zijn we angstvallig in de wijnstreken van de Kaapregio gebleven en in 2008 ontdekten we dat we gemakkelijk een grotere actieradius aankonden. Mede dankzij de TomTom hebben we in 2008 veel meer gezien en eenvoudig zonder stress onze weg gevonden. Dus de noordkaap in en naar de grens met Namibie.

Amsterdam - Kaapstad.
Heerlijk bijkomen in Stellenbosch.
Na de gebruikelijke vlucht vanaf Schiphol en dertien uur later zonder problemen in Kaapstad gearriveerd. Onze transfer naar het hotel in Stellenbosch stond reeds te wachten en rond twaalf uur 's nachts werden we bij het hotel afgeleverd. Nu is het een relatief klein "boutique" hotel zonder nachtportier. De bewaker had de sleutel van onze kamer, maar een lekker glas wijn op de binnenplaats drinken was er niet bij; alles dicht en in rust.
De volgende dag konden we de huurauto aan het eind van de ochtend ophalen, het was vlakbij het hotel in een parallel lopende straat. Maar eerst heerlijk bijkomen in de zon met wat koffie en genieten van het prachtige weer. Toen we eenmaal de auto hadden opgehaald hebben we direct die middag wat kilometers gemaakt. Eerst lunchen bij Jonkershoek Nature Reserve. Helaas was het reservaat gesloten omdat er vrij recent branden waren geweest. Gelukkig was de lunchtent wel open. Na de lunch met de auto richting enkele wijngaarden gereden. Marko had er een uitgekozen waar hij over had gelezen, maar deze was zo druk en commercieel dat we al snel zijn uitgeweken naar een kleinere wijngaard iets verder het pad omhoog. Perfect!
Later die middag nog even naar Franschhoek gereden, maar dat vonden we nu iets te toeristisch.

Paternoster.
Zo kennen we dit plekje niet!
De volgende dag op weg naar Paternoster aan de westkust. Dit is een klein kustplaatsje waar we graag komen om van de rust te genieten. Het was nu weekeinde en het bleek erg druk te zijn. Er was geen plek meer in het Paternoster Hotel, dus na enig zoeken kwamen we bij een B&B dichtbij het strand. De B&B was prima en we liepen naar het strand richting het "Voorstrand Restaurant". Er woei een harde aflandige wind en het zand stuifde over het strand. Dit waren we niet gewend van deze locatie. Uiteraard hebben we wel lekker uitgerust en wat gedronken op het terras van het Voorstrand Restaurant.

Na een korte wandeling waren we weer terug in onze B&B vanaf het balkon hadden we een mooi uitzicht over het invallen van de avond. In de B&B vertelden we dat we hiervandaan in twee etappes naar Springbok wilde rijden (550km). De "locals" vertelden dat Springbok makkelijk in een dag gereden kon worden.

Springbok.
Hoezo, geen alcohol?
De volgende ochtend vertrokken we vol goede moed richting Springbok. Even inprogrammeren in TomTom en verder was het een peece of cake. Het was een behoorlijk eind rijden en rond het middaguur kwamen we bij het plaatsje "Vanrhynsdorp". Het was echt een klein nietszeggend dorpje midden in de woestijn. We reden van de N7 af het dorpje in en kwamen al snel bij een vierkant plein met een kerk, dus dat moest het centrum zijn. Het was midden op de dag en 37 graden Celsius in de schaduw; geen mens op straat, maar we stopten bij een gebouw wat leek op een horeca gelegenheid. Door het woestijnklimaat zijn de gebouwen naar buiten niet uitnodigend. Toen we de vanuit de zinderende hitte de zware voordeur opende, bleek binnen een totaal andere wereld te zijn. Het was een vrij grote koele lobby met verschillende ruimten en een beschaduwde binnenplaats met tafeltjes. Er zaten al andere toeristen, dus wij zochten een tafeltje om even bij te komen van de rit. Aan het einde van de binnenplaats was een zonovergoten zwembad met aan de overkant een gebouwtje met een Victoriaans golfplaten dak. Erachter stond een palmboom. Het geheel strak afgetekend tegen een helder blauwe lucht.

Na de lunch reden we het dorpje uit en draaiden weer de N7 op. Rond een uur of vier kwamen we uitgeput in Springbok aan. Nu is Spingbok lokaal best een belangrijke plaats, maar het blijft een gat in de woestijn. Eenmaal in de noordkaap blijft er van toerisme niet veel meer over. We vonden het Tourist Information Center, maar omdat het zaterdag was, bleek dit slechts tot twaalf geopend. Na enig zoeken met de auto en geholpen door onze GSM en TomTom vonden we toch een fraai B&B. We kregen een mooie kamer met een minibar, maar daar zat geen bier of wijn in. Dan maar met een frisdrank even bijkomen in de tuin bij de pool. Vanuit de tuin hadden we een fraai uitzicht over het droge woestijnlandschap. Toen we aan het eind van de middag wat wilden gaan eten, liepen we naar het centrum van het stadje. We zochten tevergeefs naar een bar of restaurant met een terras of schaduwrijke binnentuin zoals er in Stellennbosch veel zijn. Blijkbaar heeft de lokale bevolking genoeg van de hete buitenwereld en gaat lekker binnen koel en donker eten en drinken. Uiteindelijk vonden we een restaurant met een grote overdekte veranda waar we lekker hebben gegeten.



Van Paternoster naar Springbok

Springbok.
Wandelen in het Goegab Nature Reserve.
Net even buiten Springbok ligt het Goegab Nature Reserve. Een rotsige en droge omgeving waar je met de auto doorheen kunt rijden. We reden naar de centrale ontvangst, maar er was niemand en alle gebouwen behalve de wc's waren gesloten. We bleken de enige gasten te zijn. Bij de ingang hadden we een pamflet meegekregen met een plattegrond van het park en er stonden ook wat wandelpaden op. We hadden onze wandelschoenen bij ons, dus we begonnen aan een van de wandelpaden. Na verloop van tijd was het pad steeds moeilijker te onderscheiden en op een gegeven moment keerden we terug omdat we het vervolg niet meer konden vinden. Na een korte wandeltrip hebben we de rest van het park met de auto doorkruist.

Het was er erg droog en je kunt je nauwelijks voorstellen dat het hier in september vol staat met kleurige bloemen. Richting de kust wist Marko dat er het Namaqualand National Park moest zijn en hij wilde daar graag naar toe. Het bleek een heel eind rijden met een groot stuk over een dirt road van wisselende kwaliteit. Toen we eindelijk na twee uur rijden bij de poort van het Park aankwamen, bleek dat alle wegen in het Park alleen voor 4x4-auto's geschikt waren. Terugkeren dus naar Springbok over dezelfde zandweg. Eenmaal in Springbok gingen we een supermarkt in om wat bier te kopen om in de tuin van onze B&B te kunnen opdrinken. Het was echter zondag en dan wordt er geen alcohol verkocht, de drankenafdeling in de supermarkt zat achter een gesloten hek. Ja, we waren duidelijk niet meer in toeristisch gebied.

Upington.
Met een tussenstop bij de Augrabies Waterfalls.
De volgende dag reden we eerst naar de supermarkt om een noodvoorraad bier en wijn (en ook water) in te slaan. We zouden er nog vaak plezier van hebben. Vandaag wilden we naar Upington, een kleine 400km van Springbok verwijderd. Onderweg konden we dan een bezoek aan de Augrabies watervallen brengen. We wisten niet wat te verwachten en onbewust dachten we dat de waterval van een hoge berg zou komen. Het landschap in de omgeving leek echter helemaal niet bergachtig, wel rotsachtig. De waterval is onderdeel van een nationaal park en dichtbij liggen de gebouwen voor de toeristen, restaurants en zo. We liepen over het pad richting de waterval en vewachten eigenlijk niet zoveel. De waterval bleek echter een grote stroom water in een diep ravijn te zijn en was erg indrukwekkend.

Het was erg heet, 37 graden Celsius en erg droog. De rotsen waren bezaaid met hagedissen en in de schaduw van overhangende rotsen lagen waren meerde kolonies dassies. Na een heerlijke lunch binnen in de koele airco ruimte, vervolgden we onze weg naar Upington. Halverwege de middag kwamen we aan en vonden via het toeristen bureau een B&B. We zetten een paar blikjes bier uit onze eigen voorraad koel in de koelkast op onze kamer en rusten wat uit in de schaduwrijke tuin.



Routebeschrijving van Springbok naar Upington.

Upington.
Een dagje luieren en een ritje door een prive reservaat.
We wilden nog een dagje blijven, maar onze B&B was voor die nacht volgeboekt. Met behulp van de eigenares vonden we een ander onderkomen. Vandaag hebben we lekker lui gedaan en zijn we met de auto naar een klein prive reservaat gereden, waar we voor twee Euro per persoon met de auto door het reservaat mochten rijden. Uit toeristisch oogpunt stelde het niet zoveel voor, wel een uitgestrekt landschap. Er waren alleen verschillende soorten bokken. Meestal zijn deze prive reservaten bedoeld om als individu op bokken te kunnen jagen.

We wilden de volgende twee nachten in het "Kgalagadi Transfrontier National Park" overnachten aan de grens bij Namibie. Dat ligt ongeveer 200km van Upington vandaan, maar Upington is wel het dichtsbij gelegen stadje, dus zonder reservering wilde die tocht niet maken. Vandaar dat we vanochtend hadden opgebeld om een reservering voor twee nachten te maken. Die avond aten we in Upington bij een leuk restaurant buiten op de veranda.

Kgalagadi Transfrontier National Park.
Omringd door vogelaars.
Gisteren hadden we telefonisch gereserveerd, dus vandaag konden we verzekerd van een overnachtingsplaats op weg. Al snel waren we Upington uit en na een half uur rijden door een woest en leeg landschap was er geen GSM-ontvangst en ook geen enkele radiozender meer. TomTom deed het uiteraard nog wel prima, maar voorlopig hadden we die niet nodig omdat er de eerstvolgende 150km maar een rechte weg was. Gelijdelijk veranderde het landschap van rotsachtig naar duinen. Aanvankelijk geel zand, maar steeds vaker ook stukken rood zand waar Namibie zo beroemd om is.

De ingang van het park en ook de locatie waar wij gereserveerd hadden, ligt aan de grens met Botswana. Het park zelf is grensoverschrijdend en strekt zich uit in Namibie en Botswana. Ons onderkomen voor twee nachten was een twee-onder-een-kap huis met rieten dak. We kwamen rond 11:00 uur aan en zaten vlak om de hoek van het restaurant. Aanvankelijk dachten we daar lekker te kunnen lunchen, maar we kwamen er al snel achter dat de openingstijden geheel op het parkleven waren ingesteld. In de ochten open van 07:00-09:00 uur en 's avonds van 18:00-21:00 uur. Geen lunch. Er was wel een kampwinkel en daar hebben we blikken pasta met tomatensaus en gehakballetjes gekocht. Ons bier had ik inmiddels al koud gezet in de koelkast, dus om 12:00 uur konden we toch een lunch op onze eigen stoep regelen. Die avond zouden we meedoen aan een gamedrive. Naast ons waren er nog vier personen en het bleek als snel dat wij ons onder vogelaars bevonden die voor elke vogel die ze maar met hun verrekijkers konden zien de auto lieten stoppen. Gelukkig waren we wel op tijd terug om in het restaurant een avondmaaltijd te kunnen eten.



Routebeschrijving van Upington naar Kgalagadi Transfrontier National Park

Kgalagadi Transfrontier National Park.
Met de eigen auto op safari.
Vandaag zijn we met de eigen auto (een Volkswagen Polo automaat) het park in gereden. Voor Nederlandse begrippen zijn de afstanden gigantisch, alhoewel we maar hebben rondgereden in een klein hoekje van het park zelf, ongeveer 10% van het totale park, hebben we toch zo'n 200km gereden. Alhoewel er absoluut leeuwen in het park zitten, hebben we die niet gezien. Veel verschillende bokken zagen we en ook diverse landschappen. De weg was vaak redelijk begaanbaar, alhoewel we op stukken kwamen waar het een zandweg was met diepe sporen waar het avontuurlijk rijden was. Tegen het eind van de rit, het hek naar het kamp sloot om 17:00 uur zagen we nog een cheetah familie met een jong heel in de verte onder een boom liggen.

Rond 18:00 uur werd het snel donker en toen we de verlichting buiten voor ons huis aanstaken kwamen er heel veel grote insecten op af. Het klimaat was hier erg warm en droog en ook 's avonds en snachts koelde het nauwelijks af. Overdag boven de 30 graden en s'nacht rond de 25 graden Celsius.

Groblershoop.
Twee mannen die een kamer delen?
De volgende dag vertrokken we weer terug naar Upington. Rond lunch kwamen we er aan. Omdat we niet nog een keer in Upington wilde overnachten en we van plan waren richting Bloemfontein te gaan, stelde ik voor de nacht in Groblershoop, een klein gehucht een eindje buiten Upington richting Bloemfontein. Bij de toeristen informatie in Upington konden we een overnachting regelen. Het was ongeveer anderhalf uur rijden en het gehucht was niet meer dan een groot tankstation, paralel aan de hoofdweg een ventweg met ongeveer tien winkels. Er waren nog een paar straatjes erachter, maar die waren niet geasfalteerd. De guesthouse bleek iets terug bij een T-splitsing te zijn en was het enige gebouw in een grote leegte. We werden hartelijk ontvangen door een zwarte dame en nadat we het huis en onze kamer hadden gezien gingen we buiten onder de boom van het uitzicht genieten. Later vroeg ze of we vanavond zouden blijven eten (alsof we ergens anders heen konden) en dat deden we. Tegen het eind van de middag kwam er een grote SUV het erf op gereden en er stapte een blanke vrouw uit. Ze liep kordaat op ons af en stelde zich voor. Het bleek de eigenaresse. Ze schoof bij ons aan tafel om wat te drinken en te roken en ze vertelde dat de zwarte dame haar een beetje in paniek had opgebeld omdat twee heren de nacht in dezelfde kamer gingen doorbrengen. Het was natuurlijk geen probleem en de eigenaresse was gekomen om haar gerust te stellen.

Bloemfontein.
Een leuk ophonthoud in Kimberly.
De volgende ochtend op weg naar Bloemfontein, een reis van 450km. Het eerste gedeelte van de reis ging door een mooi en interessant landschap. Op ongeveer eenderde van de reis kwamen we op een vlakte en werd het een saai plat landschap. Rond lunchtijd kwamen we in de buurt van Kimberly op ongeveer tweederde van de reis. Kimberly is bekend om diamanten en het grootste door mensenhanden in de grond gemaakte gat. Ze hadden een aardig museum om het gat heen gebouwd en we hebben er heerlijk geluncht. Bloemfontein vonden we een teleurstelling, een drukke stad met alle ellende die erbij hoort. Niet ons ding.



Route van Groblershoop naar Bloemfontein.

Clarence - Golden Gate National Park.
Twee dagen na de hitte van het "Kgalagadi Transfrontier National Park" opeens in de herfst.
Vandaag zo vroeg mogelijk uit Bloemfontein vertrokken richting het Golden Gate National Park. De rit tot aan Bethlehem waar we even wat gedronken hebben was niet erg interessant. Vanaf Bethlehem richting Clarens echter kwamen de bergen in zicht. Het Golden Gate National Park ligt in het hooggebergte op de grens met Leshoto. We hebben alvast wat rond gereden in het park en een themadorp over Lesotho bezocht.

We vinden een overnachting in het park zelf. Rond een uur of vier nestelen we ons voor de deur van onze rondawel. Donkere wolken ontstaan boven de bergtoppen en opeens breekt er een hevig onweer los. De hemelsluizen gaan open en al snel stroomt het water van alle kanten over het gras. Het kan nog erger want opeens begint het te hagelen met centimeters grote hagelstenen. Na een half uurtje stopt de regen en al snel is het weer helemaal droog. Het park ligt op ongeveer 1500meter hoogte. Hier zijn de herfstkleuren dan ook aanwezig. Er is geen restaurant in het park dus moesten we naar Clarence, ongeveer twintig minuten rijden, waar we een lekkere pizza in een pub aten.



Route van Bloemfontein naar Clarence.

Clarence - Golden Gate National Park.
Rondrijden in de omgeving.
Gisterenavond in de pub vroegen we aan de bediening of er in Clarence een mogelijkheid was om onze kleren te laten wassen. Een van de gasten 'Bruce' bleek de eigenaar van de pub en een guesthouse in het dorp te zijn en stelde voor dat wij de volgende ochtend de was bij hem langs zouden brengen. Die dag hebben we met de auto door het park gereden en mooie uitzichten op de omgeving gehad. Ik was zelf erg gecharmeerd van Clarence.

Toen later die avond de zon onder ging gloeiden de rotsen prachtig rood.

Gariep Dam.
Een stuwmeer midden in de droge vlakte.
Die ochtend haalde we onze was bij Bruce en ontbeten tevens op het terras van zijn guesthouse. Het leek wel een milde herfstochtend in Engeland.

Vandaag op aanraden van Bruce langs een andere route richting Gariep Dam gereden. De weg voerde langs de grens met Lesotho en geeft een mooi uitzicht op de bergen van Lesotho. Na ongeveer 500km rijden kwamen we aan bij Gariep Dam. Hier is een kunstmatig stuwmeer om electriciteit op te wekken. Het meer zorgt tevens voor waterrecreatie met alle toeristische attracties die erbij horen. We logeren in een mooi huisje op een toeristen complex aan het meer. Na de stuwdam stroomt de Oranje Rivier traag de droge woestenij in.



Route van Clarence naar Gariep Dam.

Cradock.
Een mooie trip door het "Mountain Zebra National Park".
Vandaag zo'n 240km van Gariep Dam naar Cradock gereden. Cradock is de geboorteplaats van een vriendin van Marko, dus hij vond het leuk om de omgeving te zien waar zij is opgegroeid. We hebben zelfs overnacht in het huis waar zij gewoond heeft, omdat dit nu een guesthouse is. Vlakbij Cradock ligt het "Mountain Zebra National Park" en volgens haar was dit de moeite waard om te bezoeken.

Het park is een prachtige en wijdse omgeving. We hebben met de auto rondgereden en het is zeker de moeite waard.



Route van Gariep Dam naar Craddock.

Beaufort West.
Een onverwacht mooi guesthouse.
Vandaag richting Graaf Reinet gereden. Aan het eind van de ochtend kwamen we in Graaf Reinet en bezochten we nog een keer de "Valley of Desolation". Het blijft een prachtige locatie. Omdat we geen zin hadden de rest van de dag in Graaff Reinet te blijven, reden we door richting Aberdeen, waar we een lunchstop hielden. We wilden doorrijden naar Beaufort West en kijken of we konden overnachten in het "Karoo National Park". Het was zaterdag en er was geen locatie meer beschikbaar. We reden terug naar Beaufort West en vonden een mooi guesthouse een huizenblok van de hoofdstraat verwijderd.



Route van Cradock naar Beaufort West.

Montagu.
Overnachten in een mooi hotel.
Het eerste gedeelte van de reis was zeer saai, het landschap volkomen vlak en oninteressant, ik was blij dat dit aan het begin van de reis was en niet aan het eind. We besloten om te kijken of we ergens in Montagu konden overnachten. Ik vond van eerdere bezoeken het "Montagu Country Hotel" de moeite waard om te proberen. We konden er terecht en het bleek een heerlijke locatie.


Route van Beaufort West naar Montagu.

Montagu.
Als je dan toch een lekke band moet krijgen...
Omdat we erg tevreden waren over het hotel in Montagu, boekten we nog een nacht. In de omgeving is ook een resort met hete bronnen. We keken er rond, maar vonden het niet iets voor ons. Ik stelde voor om naar Swellendam te rijden en te kijken of we naar de kust konden gaan. Uit 2005 wist ik dat we daar in de "Hoop Nature Reserve" een mooie strandervaring hadden. Na wat informatie bij het toeristenbureau in Swellendam gingen we op pad. We moesten een heel stuk over verschillende 'dirt roads' rijden van soms behoorlijk slechte kwaliteit. Het bleek verder weg dan gedacht en uiteindelijk kwamen we bij de ingang. Echter, toen bleek het nog een heel eind rijden over een nog slechter wegdek. Op een gegeven moment vond ik het wel heel erg bonken. Ik stopte aan de kant van het pad en constateerde dat de rechter achterband volkomen plat was. Dat was lekker, in "the middle of nowhere" een lekke band. Het kon eigenlijk erger, want dit was een best wel druk bezocht reserve. We hoefden niet lang te wachten voordat er hulp kwam en we gezamenlijk het wiel konden wisselen. Uiteindelijk bereikten we weer veilig ons hotel in Montagu met het reservewiel.

Fraai Uitzicht.
Lekker relaxen in de Robertson vallei.
Vandaag gingen we niet ver, net even om de hoek van Montagu ligt de Robertson vallei en we hadden allebei zin om te kijken of we een nacht bij Fraai UItzicht konden overnachten. Er was een huisje beschikbaar, dus we brachten onze koffers naar binnen en gingen op weg om bij Viljoensdrift te lunchen.

Aan de overkant van de Robertson vallei ligt het dorpje McGregor, een rustiek plaatsje waar ik graag een boezoek aan wilde brengen.

Zie hieronder een plaatje van de actuele weersvooruitzichten voor McGreror voor de komende 48 uur.

De omgeving van Fraai Uitzicht blijft een fotogenieke aangelegenheid.

Tulbagh.
Niet alle veranderingen zijn verbeteringen.
Alweer niet zo ver gereden, deze dag wilde we doorbrengen in de Tulbagh vallei en logeren bij Rijks Cellar. Het bleek dat de vorige eigenaar het geheel verkocht had aan een grote hotelketen van luxe hotels. Alhoewel de omgeving hetzelfde was gebleven, hadden alle huisjes intern een complete make-over ondergaan. Gemoderniseerd, maar voor mij was alle charme verdwenen. Toch heerlijk witte wijn op de stoep van ons huisje gedronken.

De Tulbagh vallei blijft een mooie locatie. Geluncht bij het "Paddagang Restaurant" en 's avonds gegeten bij ons favoriete restaurant in Tulbagh zelf: d'Oude Herbergh.

Paarl.
Seidelberg Wine Estate.
De volgende dag in de buurt van Paarl rondgekeken voor een geschikte overnachting. Na enig zoeken vonden we een wine estate met een prachtig uitzicht en een onderkomen voor een nacht.

Het onderkomen bleek een groot losstaand gebouw dat geheel was gerestaureerd. Zo'n grote ruimte hadden we nog niet eerder tot onze beschikking.

Vanaf ons prive balkon konden we die avond een mooie zonsondergang met in de verte Tafelberg aanschouwen.

Kaapstad.
Terug in een grote stad hotel.
Deze dag hebben we in Kaapstad doorgebracht. Geslapen in een hoogbouw hotel midden in de stad, een bezoek gebracht aan Tafelberg en rondgeslenterd aan de Waterfront.

Stellenbosch.
Nog even uitwaaien bij Kaap de Goede Hoop.
Voordat we vandaag de auto in Stellenbosch zouden inleveren, nog een bezoek gebracht aan Kaap de Goede Hoop. Uitgewaaid bovenop de punt bij de vuurtoren.