Schiermonnikoog - oktober 2010
Verslag van twee dagen op Schiermonnikoog.
In oktober 2010 ben ik twee dagen naar Schiermonnikoog geweest om van de rust en de herfst te genieten.
Dinsdag 5 oktober 2010 15:00 uur
Eerste optekeningen in het verslag.
Eindelijk de tijd en een schrijfblok gevonden om wat op te schrijven. Ik zit aan een tafeltje bij het raam in het cafe gedeelte van Hotel v/d Werff.
Even over mijn keuze voor Hotel v/d Werff. Mensen met kennis van zaken weten ongetwijfeld meteen waar ik het over heb bij het horen van dit hotel. Geloof het of niet, maar tot voor een paar weken geleden wist ik niets over de reputatie van het hotel. Toen ik een paar weken geleden besloot om een paar dagen naar Schiermonnikoog te gaan, wist ik van jaren terug dat ik er ooit eens geweest was en het een fijn en rustig eiland met een mooie natuur vond. Via internet zag ik al gauw dat er maar een paar hotels op het eiland zijn en alleen op basis van de plaatjes en de websites van het hotel zelf koos ik voor v/d Werff. Later vertelde een collega mij over de reputatie van het hotel en liet me een artikel uit het NRC uit 2008 met een interview met de huidige eigenaar lezen. De kop van het interview luidde "Vernieuwen is gebrek aan zelfbeheersing".
Een dun nevelig herfstzonnetje beschijnt de huisjes aan de overkant van de straat. Het is eindelijk rustig bij v/d Werff, ik weet niet of het vaak zo druk is, maar omdat deze week het internationale kamermuziek festival aan de gang is, zijn er steeds veel mensen in het hotel.
Zojuist heb ik een tosti kaas gegeten en geniet nu van een wit biertje. Gisteren rond half zeven in de avond ben ik met de boot aangekomen. Eigenlijk had ik een paar uur eerder willen arriveren, maar omdat per 1 oktober de winter dienstregeling inging, waren er minder afvaarten. Het is toch zo'n vijf uur reizen, eerst met de trein naar Amersfoort en daar overstappen op de intercity naar Leeuwarden. Vervolgens met een bus (drie kwartier) naar Lauwersoog en de veerboot (drie kwartier) naar Schier, zoals Schiermonnikoog meestal wordt afgekort.
Ik wist inmiddels dat de gasten voor v/d Werff bij de boot worden opgehaald met een oude stadsbus uit Basel uit de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Ik zag de bus al op de kade staan en liep er direct naar toe.
De bus van v/d Werff in een lichte ochtendnevel op de pier bij de veerboot.
De voordeur werd van binnenuit geopend en in de chauffeursstoel zat een wat timide ogende man in een donkerblauw pak. Hij droeg een bril met dikke glazen. Zijn haren waren grijs en dun zonder duidelijke snit en enigszins door de war. Met naar beneden gebogen hoofd zat hij daar met beide handen aan het grote stuur en een brandende peuk in zijn rechterhand. Ik zei enthousiast dat ik als het goed was in zijn hotel logeerde; ik had inmiddels van foto's al herkend dat de chauffeur de eigenaar van het hotel was. Geheel in tegenspraak met zijn fragiel uiterlijk mompelde hij iets met een zeer zware en monotone basstem. Het was absoluut niet duidelijk wat hij mompelde, hij keek me verder ook niet aan. Ik stapte in, zette mijn bagage op de vloer van de bus en ging op een bank zitten. Na nog enkele minuten gewacht te hebben, maar er kwam verder niemand, startte hij de bus en reed de bus moeizaam weg. Het is een kort ritje van nog geen tien minuten, hij sprak geen woord, pafte zo nu en dan aan zijn sigaret en laveerde de bus traag over de smalle weggetjes.
De bus stopte voor de ingang van het hotel, ik volgde de chauffeur/eigenaar door het cafe naar de bar, waar hij een lijst met gastennamen tevoorschijn haalde. Mijn naam stond erop en ik kreeg kamer 22.
Ik bracht mijn spullen naar mijn kamer en keerde weer terug naar het cafe beneden.
Het cafe van v/d Werff is een bruine kroeg met een biljarttafel.
Ik bestelde een bruin abdij bier van de tap bij een lange tengere man in een zwart pak met een stropdas en een wit overhemd. Hij wist al dat ik kamer 22 had. Het cafe was ongeveer voor een kwart gevuld met mensen, maar er kwamen voortdurend mensen door het cafe lopen om te eten in het restaurant (of zoals het bordje op de deur zegt 'eetzaal'). Alhoewel de eetzaal, zoals ik het verder maar zal noemen, vrij groot is zag ik door de opengaande deur dat het inmiddels behoorlijk gevuld was. Zoals al eerder gezegd is er een muziek festival en omdat er om acht uur weer een concert zou beginnen was het nu druk in de eetzaal. Ik besloot te wachten met eten tot na acht uur.
De ruime eetzaal waar de obers in zwart pak rondlopen met een wit servet over de rechterarm geslagen.
Het dagmenu bestond uit een romige tomatensoep vooraf, erg lekker fris. Het hoofdmenu was kalfsfilet met gebakken aardappeltjes en bloemkool. Erbij was een gemengde salade met wat zoetzuur. Het toetje was iets van mango met prosecco, maar deed mij het meest aan vanillevla denken. De kalfsfile smaakte lekker. Na het eten pakte ik een van de boeken die ik had meegenomen en ging in de lounge zitten lezen.
De lounge waar de gasten meestal in alle rust kunnen rondhangen.
Na enige tijd alleen gezeten te hebben, kwam er een groepje van zes mensen rond een tafel niet ver van mij zitten. Ik herkende meteen een van de dames als Jard van Nes. Ik wist uit het programma dat zij tijdens dit festival masterclasses zou geven aan een aantal jonge zangeressen. Vergeleken met de anderen in het groepje had ze een heldere krachtige stem. Terwijl ik mij moeizaam door mijn boek worstelde, het kon me nog niet echt boeien, hoorde ik Jard op de achtergrond een schuine mop vertellen. Later die avond kwam ik erachter dat ze in de kamer naast mij logeerde. Ik ging rond elf uur naar bed, reizen maakt moei zelfs als je alleen maar zit en ben als een roos in slaap gevallen.
Vanochtend rond acht uur wakker geworden en om half negen opgestaan. Om negen uur ontbeten in de eetzaal en rond halftien op pad gegaan met mijn wandelschoenen aan. Een collega (bedankt Anton) had een keurige wandeling over het eiland uitgeprint wat eigenlijk een fietsroute bleek te zijn. Met mijn routebeschrijving in de hand ging ik op pad. De zon ging nog een beetje schuil achter een dunne laag hoge bewolking, maar het was niet koud en er was weinig wind. De tocht bracht me uit het dorp naar de dijk aan de waddenzee zijde van het eiland. Het was duidelijk vloed, waardoor van het wad niet veel te zien was. Het eerste uur liep ik vooral langs deze kustlijn van het eiland.
Een blik over de waddenzee vanaf de dijk aan de zuidkant van het eiland. Omdat het vloed is valt er van het wad niets te zien.
Inmiddels was de hoge bewolking grotendeels opgelost en scheen de zon heerlijk. Het fietspad boog van de kust weg waar de dijk ophoudt en het kweldergebied begint. Even verderop kon ik het fietspad verlaten en over een voetpad door het kweldergebied lopen. De volgende anderhalf uur ging door het kweldergebied, maar het pad was op meerdere plaatsen zo drassig dat ik langs de zijkant een omweg door het grasland moest maken om geen natte voeten te krijgen. De zon scheen heerlijk en ik heb een paar mooie foto's kunnen maken.
Een van de 'slenken' die diep het kweldergebied doorkruisen en bij vloed het zeewater diep landinwaarts voeren.
Gaanderweg boog het pad naar de noordkant van het eiland richting het noordzee strand. De grond werd droger en zanderiger. Het landschap om mij heen veranderde van kwelder naar duingebied.
In het duingebied zaten de duindoornbosjes vol met fel gekleurde oranje bessen.
Het pad boog verder naar het westen en ik begon weer terug naar het dorp te lopen. De Noordzee was nog te ver weg, de duinen en het strand zijn hier erg breed. Bovenop een duin staand, kon ik de zee in de verte zien liggen. Inmiddels kwamen er allerlei flarden laaghangende wolken langs drijven en was de zon steeds minder zichtbaar. Om een uur was het bijna geheel grijs geworden, maar niet koud. Rond half twee bereikte ik het bos, ik zag veel paddenstoelen, dus dat leek me een leuke tocht voor morgen. Eindelijk na vier en een half uur wandelen kwam ik rond twee uur weer bij v/d Werff aan. Op mijn kamer wisselde ik mijn wandelschoenen om voor sandalen. Ik ging naar het cafe beneden, een man zat aan een tafel tegenover mij, ik bestelde een witbier en een kaastosti en begon met het schrijven van dit verslag. Inmiddels is het half vijf en drie witbiertjes later. Aan zes tafels zitten meerdere mensen te praten, een enkeling te lezen en een ander (ik dus) te schrijven. Om half drie kwam Jard van Nes weer even voorbij stuiven, ze is nu bezig met haar masterclass in de hervormde kerk een paar straatjes verderop. De masterclass is van drie tot vijf, dus ze moet nog een half uurtje. Wanneer ik zo om mij heen kijk dan is de gemiddelde leeftijd tweede helft vijftig met een hoog gehalte wandelschoenen, helemaal uit de toon val ik dus niet.
Woensdag 6 oktober 2010 13:00 uur
Tweede optekeningen in het verslag.
Zojuist teruggekeerd van een wandeling zit ik weer bij v/d Werff met een herfst bokbier en twee tosti's. Vandaag is het weer overwegend grijs geweest met af en toe wat spatjes regen. Dat was voorspeld, dus ik wilde mij vandaag niet al te zeer aan weer en wind blootstellen. Vandaar dat me vandaag een echte 'bosdag' leek. Het bos op Schier is niet erg groot, maar groot en divers genoeg voor een fotojacht op paddenstoelen, het is tenslotte herfst.
Geen groot, maar wel een divers bos.
Met zo'n wandeling hoef je geen kilometers te maken, maar kun je hier en daar het pad af en zorgvuldig de omgeving afspeuren naar deze schimmelvruchten. Ik heb veel verschillende soorten in diverse configuraties kunnen fotograferen. Omdat het nogal donker was, grijze lucht en op de bodem van het bos, moest ik de gevoeligheid van de camera op 1600 ISO instellen. Ik hou niet van flitsen vanwege het harde licht en het onberekenbare effect. Voor dit soort bijna macrofotografie zou ik eigenlijk een losse halogeen lamp moeten hebben. Dan kan ik het object bijlichten zodat ik een lagere ISO instelling kan gebruiken en tegelijkertijd het lichteffect door de camera kan beoordelen en aanpassen.
Een mooie paddenstoel op het mos.
Een aardige elfenbank in contrast met de donkere bast.
Ze zijn er niet alleen in het bruin of rood.
Misschien dat ik straks om drie uur naar de masterclass van Jard van Nes ga luisteren, ze kwam zojuist weer voorbij stuiven; ze schuifelt absoluut niet!
Nadat ik gisteren mijn eerste verslag geschreven had ben ik om vijf uur nog even buiten gaan wandelen. Het was geheel bewolkt, achttien graden en nauwelijks wind, een beetje benauwd zelfs. Ik liep naar de dijk aan de waddenzee kant en nam een voetpad richting het westen. Er is daar een vrij groot vlak kweldergebied waar het voetpad met een grote bocht doorheen loopt, voordat je weer terug richting het eiland wordt gevoerd. Na een uur lopen kon ik niet vaststellen of ik al over de helft was en daarom keerde ik terug over het pad zoals ik gekomen was. Het begon al te schemeren en ik wilde niet door het donker op onbekend terrein verrast worden. Rond zeven uur was ik weer bij v/d Werff.
Het was er inmiddels weer druk vanwege alle concertgangers. Ik ging in de lounge weer verder in mijn boek lezen en rond acht uur de eetzaal in. Inmiddels waren de meeste mensen naar het concert. Het dagmenu bestond onder andere uit een gamba filet, omdat ik dat niet lekker vind heb ik dus geen dagmenu genomen. Op de kaart stond ook een vegetarisch gerecht, gebakken paddenstoelen omwikkeld met groene koolbladeren en dat heb ik genomen. Na het avondeten verder in de lounge in mijn boek gelezen en om elf uur naar bed gegaan.
Een paar uur later.
Het is half zes en ik ben weer terug in de kroeg bij v/d Werff. Zojuist heb ik een masterclass met Jard van Nes bijgewoond. Vier zangeressen die ieder een half uur zongen en gecoached werden. Ik geloof dat ik de combinatie van een ochtend in de natuur en in de middag wat ongekunstelde cultuur erg prettig vind. Alleen maar natuur is voor mij als stadskind wel een beetje pover. De concerten aan de andere kant doen me teveel aan het gedoe in het concertgebouw denken, dus die masterclasses zijn precies goed. Meegaan in het circus van de concerten zorgt er ook voor dat je steeds in de drukte zit, terwijl ik er nu omheen kan zeilen. Over een half uur gaat de eetzaal open en dan wordt het hier ook weer hartstikke druk. Terwijl alle concertgangers zichzelf en elkaar straks in hun maalstroom meenemen, wordt het dan in de kroeg lekker rustig. Dan neem ik nog een biertje en wacht tot acht uur om te gaan eten. Het boek begint me eindelijk ook mee te slepen, gelukkig.
|
